مىدهند . 2 - إِنَّ النَّفْسَ لَأَمَّارَةٌ بِالسُّوءِ إِلَّا ما رَحِمَ رَبِّي تا لطف خداوند نباشد نفس آدمى بسيار علاقمند ببدى مىباشد ، ولى گاهى در اثر عوامل خارجى نفس ، آدمى را بر بديها سرزنش مىكند . لا أُقْسِمُ بِالنَّفْسِ اللَّوَّامَةِ بلى مىشود ادعا كرد كه خداشناسى و توحيد فطرى انسان است ، فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْها . . . و روايات معتبرى در تفسير اين آيه دلالت دارد كه انسان با فطرت خدا شناسى آفريده شده است . بهر حال نقصى كه درباره حسن و قبح عقلى گفته شد درباره وجدان اخلاقى ( اگر دو چيز باشد ) نيز مىآيد و در مقابل غرايز باطنى از جذب نفس آدمى بسوى تهذيب عاجز است .